Bron: De Stentor
De paar honderd uitzendkrachten moesten vorig jaar wel weg toen de markt voor nieuwe vrachtwagens kelderde. Wie bleven waren 1100 medewerkers met een vaste aanstelling. Maar ook zij moesten behoorlijk wennen aan de veranderde situatie in het bedrijf. Hun normale werk, het assembleren van vrachtwagens, kwam op een lager pitje te staan.
In plaats daarvan zaten ze weer in de schoolbanken voor aanvullende cursussen, of werden ze zelfs elders te werk gesteld. Mannen in Scaniakleding die met dranghekken sleepten tijdens het Bevrijdingsfestival vormden een uiting van een bedrijf in nood, dat probeerde te overleven.
De productie van het bedrijf werd rond de jaarwisseling een maand stilgelegd. Een uitgebreide kerstvakantie, maar wel met een wrange bijsmaak. Men bleef optimistisch, ondanks het gegeven dat de vooruitzichten niet erg rooskleurig waren. Half januari werd het bedrijf weer opgestart, maar de productie bleef minimaal. De regeling werktijdverkorting gaf enige lucht. Terwijl de ene ploeg aan het werk was, zat de andere in de schoolbanken.
Het bedrijf zette een uitgebreid scholingsproject op, waarmee de werknemers hun eigen kansen op de arbeidsmarkt konden vergroten en het bedrijf in z\'n geheel het niveau opkrikte. Er werd een mobiliteitscentrum ingericht waar vraag en aanbod van personeel (ook voor extern tijdelijk werk) bij elkaar kwamen. Het mobiliteitscentrum leverde Scania de bijzondere waardering van minister Maria van der Hoeven van Economische Zaken op toen ze het bedrijf bezocht.
De werktijdverkorting ging in mei van dit jaar na drie verlengingen bijna geruisloos over in deeltijd-ww voor in ieder geval vijftien maanden. Het bedrijf vulde de ww-uitkering van de personeelsleden aan tot het niveau van het basissalaris. Nog steeds overigens zonder dat er zicht was op verbetering van de marktsituatie.
De productie bleef ver achter, mede omdat het bedrijf werd opgezadeld met een groot aantal nieuwe vrachtwagens dat was besteld en gemaakt, maar uiteindelijk niet werd afgenomen door bedrijven.
De \'Russische vloot\' bleef staan op de grote parkeerplaatsen van het bedrijf op Voorst. Inmiddels is de voorraad onverkochte trucks toch wereldwijd verkocht en is er sprake van enig herstel. Wereldwijd komt er wat meer vertrouwen in de economie. Bovendien komen transportbedrijven toch op enig moment tot het punt dat ze hun vrachtwagens moeten vervangen willen ze hun klanten goed kunnen blijven bedienen.
Er is dus wat licht te zien aan het einde van de recessie-tunnel. De productie in Zwolle trekt wat aan, al is die nog niet eens de helft van vóór de recessie. Het bedrijf is echter altijd blijven geloven in herstel. In de kast ligt nog steeds het ambitieuze plan om tot verdere productieuitbreiding te komen en het bedrijf groter te maken dan het ooit was